Depolama Siloları

Boşalma deseninin kütle akışı mı huni akışı mı olacağı. Andrew Jenike'in 1950'lerde kurduğu ve Utah Üniversitesi'nin 123 numaralı bülteninde (1964) yayınladığı yöntem bugün hâlâ geçerlidir: malzemenin kohezif dayanımı, yığın yoğunluğu ve duvar sürtünmesi ölçülür, bunlardan gereken huni açısı ve çıkış ölçüsü hesaplanır.

Kütle akışında çıkış açıldığında silodaki bütün malzeme hareket eder; ilk giren ilk çıkar, ölü bölge kalmaz, ayrışma önlenir. Huni akışında yalnızca merkezdeki dar bir kanal akar, duvar dibindeki malzeme durgun kalır. Huni akışı köprülenme, fare deliği, ani boşalma ve ayrışmanın tamamına yol açarken, kütle akışında yalnızca köprülenme riski kalır. Seçim yapısal tasarımı da belirler: kütle akışının silo duvarına bindirdiği yükler huni akışınınkinden büyüktür, bu nedenle huni akışına göre hesaplanmış bir siloda sonradan kütle akışı gelişirse yapısal bütünlük tehlikeye girer.

Köprülenme, malzemenin çıkış ağzının üstünde kararlı bir kemer oluşturup akışı tamamen kesmesidir. Fare deliği ise boşalma sırasında durgun bölgeler oluşup akışın yalnızca dar bir kanaldan gerçekleşmesidir. İkisinin de sebebi malzemenin sıkışarak kazandığı dayanımdır ve bu dayanım bekleme süresiyle artar — uzun süre duran malzemenin kendiliğinden akması giderek zorlaşır.

Duvar sürtünme deneyiyle. Yaygın kanının aksine kütle akışı için sabit bir açı yoktur; gereken açı hem duvar yüzeyinin pürüzsüzlüğüne hem malzemenin akış özelliklerine bağlıdır ve Jenike'in tablolarından hesaplanır. Kama biçimli huniler, koni biçimli olanlara göre daha yatık açılarda kütle akışı sağlar.

Kireç silosu, kömür silosu ve pelet silosu. DNL Mühendislik siloyu depolanacak malzemeye ve tesis yerleşimine göre imal eder.